Դրանք այլևս չեն զրնգում, չեն թայլում փրկաթյա սառը փայլով, զարդարված չեն տարբեր պատկերներով և զինանաններով, ավելին, մեր օրերում դրանք կարելի կրել անգամ վերնաշապիկի տակ։ Այնուամենայնիվ, առաջին հայացքից դիտարժան չթվացող այս իրերի բացակայության պարագայում դժվար է պատկերացնել ռազմական հաղթանակներ, կամ VIP մարդկանց պատշաճ պահպանություն։
Այն հարցը, թե ո՞վ է առաջինը մտածել ռազմիկին հագցնել զրահ, որը կպահպաներ վերջինիս մահացու վնասվածքներից, մինչ օրս էլ գաղտնի է։ Հին Հունաստանում, իսկ հետագայում նաև հռոմում, ռազմիկները կրում էին բրոնզյա զրահներ՝ մկանոտ մարմնի տեսքով, ինչն էսթետիկական բարետեսության խնդիր էր լուծում և հոգեբանական ճնշում էր կիրառում հակառակորդի վրա։
Բացի դրանից, միայն մեր ժամանակներում, երբ արդեն ուսումնասիրված էին մետաղների հատկությունները, եկան այն եզրակացությանը, որ բրոնզաձույլ զրահներն իրականում թերագնահատված էին, որովհետև ի տարբերություն պողպատի, բրոնզը փափուկ է, ուստի փխրուն չէ։
Բրոնզաձույլ զրահներ, այդ թվում ամբողջական, Հռոմը կիրառում էր մինչև մեր թվարկություն։ Բանն այն է, որ բրոնզը բավականին թանկ հաճույք էր, ուստի հռոմեական բանակը իր շատ հաղթանակներով պարտական է իր սպառազինությանը և իր լեգիոներների պաշտպանվածությանը։ Հոռոմի փլուզումից հետո դրաբինական գործը հետընթաց ապրեց, և այսպես կոչված Մութ Դարերում անցում կատարվեց պողպատե օղակզրահին և թեփուկավոր զրահին, որոնք ճիշտ է, այդքան էֆֆեկտիվ չէին ինչպես ամբողջական կիրասան, ավելի ծանր էին և անհարմար, բայց այնուամենայնիվ կարողանում էին քիչ թե շատ հուսալի պաշտպանություն ապահովել ձեռնամարտի ժամանակ։



